Suddenly, the Narcissistic, Angst-ridden Bastard (Who Values His Anonymity Ad Infinitum) Begins to Open Up to the Freakin’ Third World Pinoy Blogosphere (First of Two Parts)

Allergic ako sa tao. Nasabi ko na yan kelan lang dito sa walang kwentang kutang ‘to. Hindi ako mahilig makipagharutan sa mga taong ang bisyo sa buhay eh makipag EB at makipagsexmate textmate nang bonggang bongga. Wala akong account sa Multiply, Plurk, Twitter, Facebook, at kung anu-ano pang  social site ekek at ang kaisa-isang Friendster account ko na pinilit lang ipagawa sakin ng utol ko eh minsan sa isang dekada ko lang nabibisita. 

And don’t shove that pathetic “No man is an island” cliche up my ass. I tell you, I have  friends albeit only a select few and I don’t live in cliches. That’s because in a world of 6.7 billion  drones, you could get to handpick and count folks who talk sense and command respect for moving out of the cardboard box reality TV celluloid. The rest, sadly, are mindless marionettes who won’t even make a shit even if their strings are cut. So yes, I tend to polarize towards the aberrations of society, the ones who are within my wavelength’s league.
(more…)

Dear Mr. Motherfuckin’ IT from Friggin’ Third World Hell

Masaya ka na ba? Masaya ka na ba ngayon at meron ka na namang panibagong website na natuklasang kumukunsumo ng limpak-limpak na bandwidth at madalas palang binabasa sa loob ng production floor? Masaya ka na ba at nagawa mo nang tuluyang putulin ang kaligayan ng walang kwenta kong kuta? Masaya ka na ba sa pag-block sa Breathing the SSDD Mantra?

Hindi ko talaga lubos-maisip kung bakit sa dinami-dami naman ng pwedeng paghari-harian ng kukote mong sing-purol ng kutsilyong ginamit sa pagtuli  sa ga-kukong pototoy ni Dagul eh ‘yung blog site ko pa ang napagdiskitahan mo.

Inaano ka ba ng kuta ko? Inaano ba kita? Wala naman akong ginagawang masama di ba?
(more…)

Fuck the i.PH Pussy: Reinvigorated Rantings Yet Again After Ten Thousand Years of Friggin’ Server Downtime

Pasintabi sa katatapos lang magsimba at ngumuya ng hostiya. Kelangan ko lang ilabas ang isang linggong pagngingitngit ko sa puke ng inang i.PH server downtime kuno na naganap nang di ko inaasahan.

Alam kong wala akong karapatang mag-angas-angasan sa nangyari dahil sa libre at hindi ako nangungupahan sa pagkukuta kong ito sa sangkablogosperyohan. Pero naman. Nagyabang pa kayong domain for individuals kung di niyo rin pala kayang panindigan at maya’t maya eh semplang ang mga servers niyo. Pinalampas ko na nga nung una ang pagpalya ng server niyo noon dahil nagtitimpi lang ako at dahil kako baka pinapabuti niyo pa ang pakikipagsabayan sa Wordpress at Blogspot. Yun pala, tulad ng pamosong linya ng isa sa mga malufeet na kanta ng Eraserheads, walang nagbago. Kaya nga hayaan niyo muna akong magmura nang mas malutong pa sa chicharong bulaklak ng magbabalot na ibinabad sa sukang paumbong at binabaran ng hiniwang siling labuyo para sa ekstrang anghang:

Putanginang server downtime ‘yan! Malutong na putangina to the nth level!

Ba’t ba kasi ako nagtitiyaga sa domain host na ‘to? Ilang beses na kong pinagsabihan pero ilang beses akong nagmatigas na ‘wag iwan ang kuta kong itong sinimulan kong itayo saktong dalawampu’t isang araw pagkatapos ng bertdey ko. Bakit? Let me count the ways…
(more…)

Wanted: (Im) Perfect Partner

Mabuti na lang at Single Awareness Day ngayon. Mas madaling maka-recover. Mas mabilis maiuuntog ang ulo sa kung saan mang maangas na pader.  Maski papano eh kagyat lang ang recuperation period.

Kahapon lang eh punumpuno ang kalye ng mga haliparot na hindi magkandaugaga sa pagcelebrate ng Balemtayms. Nariyang mag-akapan na parang mga naligaw na tarsier ng Bohol at napadpad sa mausok na trapik ng Maynila sa sobrang higpit ng pagkakakapit ng mga braso sa isa’t isa. Nariyang maghalikan sa gitna ng madla at walang pakialam kung magkalipatan na ng mga labing nanlilimahid sa laway sa tindi ng laplapan. Nariyang maglambutsingan habang nasa loob ng humaharurot na dyip, di bale na kung lahat na lang ng taong nakasakay eh obyus nang sila ang pinagpipiyestahan dahil di na makapag-antay sa motmot na pagdarausan ng mga kahalayan. Para sa mga hardcore exhibitionist, andiyan din ang libu-libong mga parokyano ng SOGO Hotel (o Victoria Court, kung mas sosyal ka) na mag-uubusan ng maiinit na halik, anasan, at yapos habang naka-video recording ang cellphone upang idagdag ang umaatikabong aksyon sa mga nagkalat nang sex scandal na ibu-bluetooth at di malao’y idi-delete din hindi dahil ayaw mong masabihan kang bastos at manyak kundi dahil ilang beses mo nang napanood at ilang beses mo nang napagsawaan ang pipitsuging 10-minute 3gp marathon.

Pasintabi sa mga mambabasang wala pa sa wastong gulang. Kung ikaw eh edad disesyete pababa, mangyari lamang pong pakitakpan ang kaliwang mata at ipagpatuloy ang pagbabasa sa kanang mata nang di gaanong magkasala sa pagkakapadpad sa walang kwentang kutang ‘to. Ba’t naman kasi naligaw ka pa ng landas sa nyetang blog site na ‘to? Wala akong kargo de konsensya sa mga taragis na magulang mo, okey?
(more…)

25 Desultorily Picked (Fucks) Facts And/Or Pseudo-Truths About the Narcissistic, Angst-ridden Bastard in Orgiastic Moans Recluse

Tingnan natin kung hindi magkandabali-balinguyngoy ang mga taragis na ilong niyo ngayon sa pagbabasa ng pamagat ng blog post na ‘to. Parusa ‘yan sa mga siraulong ayaw na ‘kong magsulat sa Ingles, sa wikang mas hiyang ako noon pa, sa lenggwaheng ang sarap makipaglandian gamit ang talentadong dila ko, sa titik kung saan una akong nahumaling at natuliro nang bonggang bongga. Nosebleed. 

Hindi dapat ito ang topic ng post ko ngayon pero leche! Etong gagong siraulong maddapakingshet na Malditong ‘to eh sinali pa ko sa mga katarantaduhang pinaggagawa niya sa pook-sapot niya. Anak ng pating talaga, oo! Pahirap talaga sa buhay ‘tong si Maldito eh. Parang napakalaking jebs na pahirapan mong ilalabas. Nananahimik ako rito tas bigla-bigla akong itatag? Tsk tsk tsk! At humirit pa ‘tong  si VanVan na mas lalo pa kong pinahirapan dahil ginawa niyang bente singko ang dapat sana’y sampung taena ni Maldito Gavin. VanVan, dahil babae ka at mukang nag-uumapaw ang alindog mo sa main pic ng bulagspot mo (hehehe), abswelto ka sa pagngingitngit ko ngayon. Kay Maldito Gavin lang talaga papunta ang mga angas projectile ko ngayon sa puke ng inang tag na ‘to. Lolz!

Di bale sana kung si Kua Badoodz ang nag-tag sakin. Kung sakaling ang blog aydol ko ngang si Mythical Badoodles ang nagsabi sana saking “…at ikaw Lio Loco, ang younger version kong malufeet at super nosebleed mag-Ingles, ang younger version kong pareho ko ng disposisyon sa buhay, tinatag kita sa 10 Random Ekek na ‘to,” malamang sa malamang, magpapakipot muna siguro ako ng  mga sampung segundo. Marahil pagkatapos ng dalawa’t kalahating beses na pag-iisip, tsaka naman ako ora-oradang haharap ng kompyuter para itipa ang 25 10 Random Facts Ekek.
(more…)

Why Bite the Bullet When I Can Slap Your Ass Instead?

Nagugulumihan ako ngayon. Hindi dahil sa puke ng inang customer ko kaninang akala mo kung sinong nyetang galit-galitan ang drama dahil ang kaniyang Internet Explorer daw “keeps on crashing and you guys (read: kami raw na tech support) are behind this I know yadda yadda yadda maddapakingshet!” Kung hindi ka ba naman nuknukan ng bobo ma’am eh maiisip mong wala akong kinalaman sa pag-crash ng lintik na browser  mo dahil unang-una, hindi ako diyos na kayang sirain ang IE sa computer mo sa isang iglap lang maski na gustung-gusto kong gawin ‘yon sa mga tulad mong Blondie Boplaks at ikalawa, hindi ako nagreremote access ng computer ng customer sa humigit kumulang isang taong pagpapakaputa ko sa kadahilanang pampataas lang yan ng Average Handling Time ko.

Kaya ma’am, please lang, wag kang epal at hindi pa ko nahihimasmasan sa mga latest developments ng aking pathetic lablayp. Pero dahil epal ka nga at dahil naaalibadbaran ako sa mga tulad mong akala kung sinong diyos na naghahari-harian sa mundong ibabaw ngunit wala naman palang laman ang kukote, pasensiya ka. Magpakabiskwit ka ma’am at magpakabingi sa pagtaas ng timbre ng boses ko habang pinagsasabihan kitang hindi porke nagbabayad ka sa Internet Service Provider na kasalukuyan kong pinagkakaputahan eh kami na ang may responsibilidad sa nyetang IE mo. Ilang ulit ko bang sasabihin sa’yo na ang browser mo (at pupusta ako ng bonggang bongga na hindi mo alam ang ibig sabihin nun, itaga mo man yan sa blondieng pekpek mo) eh sa lecheng computer mo galing at ang computer mo eh hindi galing samin?

Oo, kami ang nagbibigay sa’yo ng Internet connection pero taragis naman ma’am, labas na ang pagpapatiwakal ng IE mo sa responsibilidad namin sa pagka-inutil mo. Eto ang number ng iyong computer manufacturer. Tawagan mo sila. Dun. Dun mo ipangalandakan ang katangahan  mo ma’am. Wala ka nang warranty kamo? Eh may common sense ka naman pala ba’t kanina mo pa ipinagduduldulan sakin ang pekpek pagkaboplaks mo? Maglupasay ka man sa kinatatayuan mo ngayon hindi kita matutulungan. Wala akong pakialam sa IE mo dahil di ‘yan galing samin. Period. No erase.

Leche, nasidetrack tuloy ako sa hinayupak na topic ng blog post na ‘to. Back to regular programming. Ayun. Nagugulumihan nga ako. Hindi ko alam kung dapat ba o hindi dapat. Makailang beses ko nang inulit sa blog na ‘to ang kredong kapagka ang palay na ang lumapit sa’yo, kelangang bayuhin. Iyan ang prinsipyo ko sa buhay. Napapanahon lalo na ngayo’t tulirung tuliro ang buong mundo sa global recession ekek na gawa rin lang ng puke ng inang mga gahamang negosyante sa Tate. Kelan lang eh may gintong palay na lumapit sakin at hindi ko alam kung kelangan ko ba ‘tong bembangin bayuhin. Hindi pa ganap na palay pero malamang sa malamang, parang ganun na rin ang kahihinatnan nun.

Hayaan niyong ipamalita ko sa inyo na ang narsisistikong may-ari ng walang kwentang kutang ‘to eh nanganganib na mawala sa pagpapakaputa nang wala sa oras. Maaaring mawala sa pagpapakaputa dahil kapag napunta nga ang palay sa mga nanlilimahid kong kamay, hindi na ako makakatanggap ng tawag mula sa mga taenang inhumanoids from outer space. Gusto ko pa sana kayong bitinin pero baka humaba pa lalo ang blog post na ‘to kaya sasabihin ko nang napasama si Lio Loco sa mga agents na nashortlist for Communications Coach sa aming kuta sa Makati. Walastik talaga ‘yong TL kong itago na lang natin sa pangalang Rob Thomas (dahil hawig niya ang sikat na singer bagaman at babae lalake babae sige na nga, lalakeng nagkatawang babae siya para di magalet. Lolz!) dahil maski na sinabi ko na ngang di ako interesado eh isinubmit pa rin ang pangalan ko.

Hindi ba dapat maglupasay ako sa tuwa dahil isa itong magandang balita, tulad ng mga paawa pipol sa Wowowee na binibigyan ng dolyares ng mga balikbayang  gustong makita ang hinayupak na pagmumuka sa TV? (Ano bang meron kapag nakita mo ang hinayupak na muka mo sa TV? Wala naman di ba; panget ka pa rin at kelanman eh hindi magbabago ang katotohanang you’re still such a loser yaya!) At bakit ako naguguluhan eh napakasimpleng possible promotion lang naman pala ‘to? Allow me to bare the cold facts (nosebleed fuck-me-Freddy Lio Loco, ikaw ba yan?):

Dahil tapos na ko sa responsibilidad ko sa kapatid ko, nasabi ko na sa sarili kong panahon na para sarili ko naman ang bigyan ko ng pansin. Panahon na para muli kong balikan ang pangarap kong kagyat kong kinalimutan dahil kelangang magpakatatay-tatayan ng mahabang panahon. Sa mga hindi pa nakakaalam, isa akong Accountancy graduate na hanggang ngayon eh hindi pa rin nagrereview para sa CPA Board Exams dahil nga pinasan ko ang dapat sana’y responsibilidad ng taragis kong tatay. Pero ngayong certified ECE na ang utol ko, wala nang rason para hindi ako makapagreview nang maayos sa kursong tinapos ko nung college. Kaya nga itinakda ko na ang pagtigil ko sa pagpapakaputa sa Abril, isang buwan bago ang opisyal na simula ng review classes. 

Pero ‘eto ngayon ang puke ng inang palay na nagpapapansin, inaakit ako nang bonggang bongga para manatili ako sa kasalukuyan kong kuta sa pagpapakaputa sa Makati. Kung kelan naman disidido na kong maging good boy ule, magpakalango sa alak at babae Accounting books at puyatan blues eh tsaka naman susulpot si possible promotion. Nak ng teteng talaga! I asked Jessica Zafra regarding this professional dilemma and here’s her two-cents’ worth regarding the matter (nosebleed Lio Loco napadaan):

 If you are good, the dilemma will always be there. And the opportunity cost of taking time out to do your CPA will simply rise as you progress in your career. Bite the bullet early.

Bite the bullet early daw. Kung hindi mo naiintindihan ang ibig sabihin niyan at kung hindi mo pala kilala si Jessica Zafra, hindi tayo bati. Dahil hindi tayo magka-wavelength. Ah kilala mo siya? At marunong kang mag-decipher ng figure of speech? Okey payn. Bati na ule tayo.

Ang sabi ng Twisted Queen of Sarcasm, iwanan ko na raw ang pagpapakaputa at magreview na lang once and for all. Dahil sa teleserye ng totoong buhay, lalo na kung talagang magaling ka  (*ahem*), hindi mo maiiwasan ang pagkakasubo sa pototoy ko dalawang magkasalungat na bagay. Laging nakaamba ang pagpili, ang pagdedesisyon kung alin sa dalawa ang pinakamainam para sa’yo. There is always a risk involved. At sa sarili niyang pananaw, mas mainam para sakin ang magreview na lang para maging CPA - Certified Pekpek Arouser. Jokeness. Hehe.

Pero naman. Nakakatempt din kasi ang sahod ng Comms Coach promotion. Teka, nasabi ko na ba sa inyo na ang kasalukuyang kuta ko sa pagpapakaputa eh ang pinakamalaking tagabayad ng serbis sa mga kolboys at kolgels dito sa Makati? Hindi ako nagbibiro. Itaga niyo ule yan sa pekpek niyo bato. Tanungin niyo na lang si Kuting na laging umaali-aligid sa dead-good dampang ‘to at di ko alam eh kasama ko palang nagpapakaputa sa parehong kuta namin sa Makati. Hakhak! Moreover (naks! may nalalaman pa talaga ‘kong moreover moreover), sa pagkakaalam ko, hindi gaanong toxic ang trabaho pag nagkataon at maaari kong pagsabayin ang trabaho sa pagrereview. Maaari being the operative word. Hindi ka magkokols kundi magti-train lang ng panibagong salinlahi ng mga puta ng Makati. Ngayon naiintindihan ko na ang sinasabi nilang ang pagpapakaputa ang pinakamatandang propesyon sa makamundong balat ng lupa. Lolz!

So ano na? What is my final answer? Wag niyo kong madaliin dahil ayokong malublob sa isang nag-uumapaw na sabaw ng ebak tulad ng batang bida sa Slumdog Millionaire. (Obyus bang nagpa-plug ako ng pelikula? Panoorin niyo yan; pramis, di ka magsisisi. Hagalpak ka pa sa tawa.) Hindi ko rin alam sa ngayon. Tulad nga ng sinabi ko, masyado pang maaga para  sabihin kung mapupunta nga sakin ang hinayupak na palay na magpapagulo pa lalo sa magulo ko nang pag-iisip. 

Kayo, kung sakaling kayo ang nasa kalagayan ko ngayon, alin ang pipiliin niyo: putang may pera o future CPA na kasalukuyang butas ang bulsa?

Not Another Jebby Story

Maddapakingshet! Nagmumuka na ‘kong jebs nito. Parang ebak na palutang-lutang sa kasilyas. Walang direksyon.  Nag-aantay na lang na i-flush sa kung saan mang poso negro dahil iyon at iyon lang naman ang kahihinatnan. Hindi pwedeng panatilihing nakalutang dahil baka pagpiyestahan ng mga hinayupak na langaw na gustung-gustong gawing panghimagas ang poopoo pie. Tulad ng napakasangsang na ebak ko kaninang pinatingkad pa ang nakakasulasok na amoy ng alak na ininom ko kagabi. Pasintabi sa mga katatapos lang ngumata ng chichacorn (kung bakit chichacorn at hindi ibang pagkain eh wag mo nang tanungin; nasa tamang lasing mode ako ngayon.).
(more…)

Hey Jay: Seatmate Number 8, PVP Bus Liner CVX-231

Naknampucha naman! Sa dinami-dami ng mauupuan, sa akin ka pa tumabi. Hindi mo ba alam na allergic ako sa tao? Hindi ka ba marunong makiramdam at nagsumiksik ka pa rin sa two-seater chosen kuta ko sa loob ng de-aircong bus na ‘to? Umismid na nga ako, di ba? Ikinangkang nang mas masahol pa sa obtuse triangle ang mga hita ko para makahinga nang maluwag ang betlogs at pototoy ko hindi ka na makahirit pa. Inilapag ang bag kong wala namang laman kundi ang libro ni Neil Gaiman (pero ewan ko kung ba’t ko laging dala-dala) sa tabi ko para ala nang makihati sa pagjo-joy to the world ng tumbong ko sa upuang ‘to. Kaso, ang kulit talaga ng lahi mo eh.

Pwede ka namang umupo sa may kanang upuang good for three balugas. Makisingit ka na kasi kay Mang Badoy Baboy na nanlilimahid sa pawis at nagmamantika ang buong katawan. Mag-isa pa lang naman siya diyan. Pwede pa ang one and a half inhumanoid tulad mo. Wag kang mag-alala. Hindi nakakahawa ang nangingitim na libag sa batok niya. Konting kulada lang yun sa Tide, puputim ule yan. At sa itsura mong yan, muka ngang ikaw pa ang manghahawa ng kabanguhan sa kaniya. 

Ayaw mo? O eh di sa may harapan na lang natin. Si Miss Spinster Kulafoo lang namang hula ko eh wala pang foreign object na nag-invade sa kaniyang…ahem…private property ang makakasabayan mong magdasal nang walang kamatayang Ave Maria nang isang oras. Kunswelo mo nang mag-prayer rally kasama siya maski na malamang sa malamang  eh trapik ang langet sa mga alang kakwenta-kwentang mga usal niyo ng Holy Dairy Merry-Go-Round.

Sa 6.7 bilyong nilalang ba naman sa mundong ito na humihingi ng house and lot, 1 million pesos, at bonggang bonggang Toyota Innova (sumali kasi sa Wowowee…tsk tsk!); humihiling na mapasagot ang kanilang iniirog dahil malapit na ang Balemtayms at napaka-emo namang magluksa, magsuot ng black at maging dateless sa February 14 (*cough cough*); at ang napakaraming nananalanging magkaroon ng biyak para makatikim ng pototoy dahil insecure sila sa sarili nilang pototoy, ewan ko lang kundi magkandabuhul-buhol ang prayer-receiving lane ng Heaven na tulad ng hinayupak na trapik sa Taft Avenue tuwing hapon. Kaya sabayan mo na si Miss Spinster Kulafoo sa pagbibilog ng rosary beads at wag mo na kong istorbohin dito. Kung kulang kayo ng bibilugin, idagdag mo na ‘tong kulangot kong nangingitim dahil sa air pollution ng Maynila.

Ayaw mo pa rin? Eh kung upakan na lang kaya kita? Pero isa kong peace-loving citizen of the Pilipins at naniniwala akong hindi dapat dinadaan sa dahas ang di pagkakaunawaan. Okey payn. Etching lang. Dahil mas lamang ang katawan mo sa’kin ng isang paligo at dahil hindi pa masyadong lumalaki ang mga maskels ko sa kakabuhat ng dumbbells, pinapaubaya ko muna sa’yo ang aking yummy-licious na katawan. Lolz! Pwede ka nang maupo sa tabi ko basta wag na wag mo lang bubulabugin ang peace and inner zen shit ko, okay? Mainit ang ulo ko, sa taas at baba. Kaya wag ka nang umepal pa.

Badtrip ako sa pagpapakaputa ngayon dahil napakarami na namang mga istupidong Amerikanong walang ginawa kundi umatungal sa hindi nila pagkakaroon ng Internet connection. Mga Ingleserong matatawag pero dinaig pa ang mga karabaw Inglis ni Manny Pacquaio Bentong sa kainutilan. Dito talaga ako nabibilib nang sobra-sobra sa ‘ting mga Pinoy eh. Madiskarte. Kapag tayo ang nawalan ng Internet, hangga’t maaari eh nireresolve nating hindi umaasa sa iba. Dahil wala tayong bilib sa tech suport ng mga oh-so-suppeeeeeeerr slow net koneks ng Globe, Bayantel, at Smart Bro, tayo na mismo ang nagiging tech support. Mas matalino tayo. Mas may kakayanan. Mas madiskarte. At uulitin ko, wala tayong bilib sa iba kundi sa sarili lang natin. Heck, ano ba ang lamang ng mga English-accent pipol na yan? Wala naman bukod sa mas madulas ang dila nila at mas mahaba ng two inches ang mga pototoy. Bukod pa run, ala na silang pwedeng ipagmalaki pa.

Ang karamihan sa mga hinayupak na Kanong ‘to, diyos kong mahabagin, laging spoon-feeding ang hanap.  Kulang na lang punasan ang mga pakingshet na tumbong after mag-jebs dahil sa sobrang katamaran. Kaya nga nauso ang caregiver sa Tate. Siyempre meron ding mangilang-ngilang Ispokening Dollar Customer na masarap pakitunguhan, yung mga tipong napakalambing ng boses sa telepono at nagtetenkyu talaga ng sinsero dahil natulungan mo sila. Yung mga tipong makikiliti ang bulbol mo dahil sa sobrang sweet at kung pwede lang kunin ang cellphone number para i-unlimited text overseas eh gagawin mo. Pero ‘eto yung mga sad to say eh exception to the rule. In general, mga hinayupak ang mga akala mo kung sinong Blonde Bopol na nakakausap namin sa araw-araw:

Lio Loco: Thank you for calling (pangalan ni ISP), my name is Lio. How may I help you today?
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: (pasigaw, galet) I can’t connect to the Internet!!! I’ve been paying a lot of money to your company!!! You guys get my money so quick and then you give me this lousy service….
Lio Loco: (nakamute) Putangina mo! Mamatay ka nang matanda ka. Dakdak ka nang dakdak pano kita matutulungan? (Isa pang napakalutong na…) Putangina mo!
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: …I’ve not been able to connect a thousand times now and…
Lio Loco: (nakamute pa rin) Pakshet ka! Sinungaling ka pa. Anong thousand times ka diyan? Eh kitang kita namang connected ka kahapon. Putangina mong exaggerated ka!
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: …today I’m not connected again! If I still can’t connect today, I’m going to cancel my service with you guys ’cause you guys are so lousy and your service sucks and…
Lio Loco: (nakamute pa rin) Putangina mo! Eh di i-cancel mong gago ka. Para mabawasan na calls na pumapasok.
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: …if only I could transfer to another Internet Service Provider, I defintely would!!!
Lio Loco: I do apologize for the incovenience sir but don’t worry, I can definitely assist you with…
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: Oh cut the crap!!! Just go ahead and connect me to the Internet!!!
Lio Loco: (nakamute ule) Putangina mo! Ang yabang mong putangina mong gago ka!
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: Hello?!!! Hello!!! Are you still there?!!!
Lio Loco: (irita) Yes sir. Have you already checked the lights on your modem?
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: What do you mean modem?!!!
Lio Loco: That would be the small box with all those lights on it sir. The small box we sent you. (nag-mute ule) Bobo!
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: Oh, that one. There’s no light in it at all.
Lio Loco: Sir, can you check if the power cord’s connected to a power outlet?
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: Which one’s the power cord?
Lio Loco: That’s the black one sir. (mute) Ang bobo mo talagang A-hole ka!
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: Okay, hold on. (Kinalikot ang modem. After ten thousand years, bumalik sa linya) I think it’s already working. Yeah, it’s already working.
Lio Loco: (sarkastiko) Okay. So basically, we just had to make sure the power cord’s properly connected then, right?
Ishtupid Ishpokening Dollar Customer: (tameme, bumaba na ang beses) Right. Thank you.
Lio Loco: (mute) Tangina mong gago ka! Patenkyu-tenku ka ngayon! Istupid! (unmute) You’re welcome sir. Again, this is Lio. Thank you for choosing (pangalan ng ISP), we value you as a customer!

O, nawili ka na sa callboy snippet ko? Sabi ko naman sa’yo wag kang makulet di ba? Eh bat lingon ka pa rin nang lingon diyan? May dumi ba sa muka ko? Papatulan na talaga kita eh. Pinaupo na nga kita di ba? Nagkukunwari ka pang tumitingin sa salamin eh huling huli namang tinititigan mo ko. Wag ka naman kasing ganiyan. Nako-konsyus tuloy ako. Narsisistiko akong tao at lumalandi ako kapagka may pumapansin sa’kin. Nag-idlip-idlipan na nga ako para mawala ka na sa paningin ko pero ba’t hindi ka pa rin mapakali sa kinauupuan mo? Kinakagat ba ng panty-liner na suot mo ang tumbong mo? O naupuan mo lang yung dildong may freebie pang pilik-mata ng kambing na bagong bili mo sa Quiapo? At bakit sa dinami-dami naman ng pwedeng pagbalingan ng pansin, sa nakaumbok na bahagi pa ng maong ko ang napagdesisyunan mong bigyan ng pokus? Anak ng teteng naman o. Pasalamat ka pababa na ko. Kung hindi, ibabalandra ko nang bonggang bongga ang laman nito sa muka mo para matigil ka na.

At sa susunod, kung gusto mong tikman ang adam’s apol ko, magsasabi ka ha. Hindi yang taas-baba na lang yang adam’s apol mo sa paglunok-lunok.  Ipapakagat ko naman sa’yo ‘to kung magpapaalam ka nang maayos.

Off-topic:

At sa wakas, mababasa ko na rin ang matagal ko nang hinahanap na novel ni J.D. Salinger. Nitong nakaraang araw lang, binigyan ako ni Rai ng kopya ng The Catcher in the Rye (Rai=blogger friend-slash-teammate; Rye=ubod ng lufeeet novel…go figure! Lol!). Si Rai ang isa sa mga ka-wavelength ko sa pagpapakaputa sa Makati at kelan lang eh nalaman kong madalas kaming magkonek sa maraming bagay. Lage akong pinapaiyak ng pambihirang babaeng ‘to sa mga post niya. Etching lang. Lolz! Pero totoo, madrama ang mga post niyang madalas tungkol sa pag-ibig at wagas na pagmamahalan at gustung-gusto kong basahin ang mga ‘yon lalo na ngayon dahil nakakarelate ako (*sniff sniff*).

Panibagong backlog na naman.  Pero dahil adeek ako kay J.D. Salinger, malamang sa malamang, mas mauuna ‘to sa listahan ng mga backlogs na kelangang tapusin. Heto ang dedication niya sa front page ng libro:

Dear Intensity,

Enjoy the read. Hope you don’t turn out to be one of those psychotic killers.

Messy

 Nakita niyo naman ang pangamba niyang baka maging isa akong mamamatay-tao balang araw. Hakhak! Akshuli, aydol ko si Dexter Morgan at oo, nakikita ko ang sarili ko sa kaniya.  Kaya hnidi nga malayong maging bonggang-bonggang serial killer ako sa hinaharap. Mantakin mo: super genius, ex-callboy, sobrang cute future CPA topnotcher serial-killer? Ang lufeeet! Babala: Mag-ingat sa blogger na ‘to. Lolz!

The Narcissistic, Angst-ridden Bastard’s English-Speak Goes in Hiatus For a Month-Long Asylum Rehabilitation

Naloko na. Dumami ang hits nang di sinasadya dahil sa nakaraang post ko. Sa katunayan, pumalo nang bonggang bongga ang pagsasatitik ko sa pagkahumaling sa KANIYA at biglang umakyat sa ikatlong pinakabinasa ang nakaraang blog post ko sa kasaysayan ng kagila-gilalas at namumukod-tanging walang kwentang blog na ‘to. Marami ang nagbigay ng kanilang singkong duling na payo at iisa lang ang sentimiyento ng lahat — isa na nga akong certified adeek na kailangang ipadala sa pinakamalapit na asylum. Nakakataba naman ng pototoy puso. Hayaan niyo, susundin ko ang payo niyo. Bukas na bukas din ipaparehab ko na ang sarili ko sa Mandaluyong.

Hindi ko alam kung dahil ito sa pagka-amnesia ko sa identidad kong fuck-me-Freddy spokening dollar at paggamit ng wikang Tagalog for a change o talagang likas lang na sucker ang mga Pinoy sa mga porn movies sappy lab istori. Dahil diyan, pinapaaga ko ang selebrasyon ng Buwan ng Wika at susubukan kong mag-post ngayong buwan sa dayalektong nakagisnan. At papano na si fuck-me-Freddy Lio Locong namumutiktik sa nosebleed na Ingles? Magbabakasyon muna siya ng isang buwan dahil sukang suka na siya sa araw-araw na pakikipagbatuhan sa wikang Ingles sa mga bopol na Kanong walang ginawa sa buhay kundi umatungal nang umatungal kapagka nawalan ng Internet connection. Wag mag-alala. Kung namimiss niyo ang mga malulutong na murang Kano ni Lio Loco,  maaari kayong mag-request at sulatan siya sa email address niya: ssdd@i.ph. Rereplyan niya agad yung mga mensaheng may smiley sa dulo at  may kasamang mwahugs I miss you to the nth power.

At yaman din lang na sukahan pala ang topic dito (asteeg ba ang segue way? hakhak!), gusto kong ipamalita na pumasok ako kanina sa pagkaputang trabahong bangag at may hang-over sa nilaklak na Fundador at San Miguel Beer. Bertdey ng tatay-tatayan ko kagabi at hindi pwedeng hindi ako uminom maski na kelangan kong gumising ng alas-kuwatro ng madaling-araw dahil may pasok pa ‘ko ng alas-sais kinaumagahan.. Libre ang alak, umaapaw at siksik-liglig. Natural, kelangang pasairin sa bituka at baka maging tubig pa. May motto ako sa buhay na kapag ang palay ibinigay sa’yo ng kusa, kelangang bayuhin. Bahala ka nang mag-isip kung ano ang ibig kong pakahulugan.

Maige na rin sigurong nagpakalasing ako kagabi dahil sa kasalukuyan kong kalagayang napakahirap  balewalain. Nanliligaw at umaasang makakamit ko rin ang matamis NIYAng oo pero hindi ko alam, mukang palabo nang palabo ang kahihinatnan ng lahat. Mas nagiging peligroso ang tinatatahak kong love path (at may nalalaman pa talaga kong love path…lol!). Padilim nang padilim. Patarik nang patarik. Cue nosebleed Tagalog adjective here.

Eto na ang panibagong update sa kabanata ng buhay pag-ibig ni Lio Loco: Kagabi lang eh swak na swak ang timing ko sa pagdalaw sa KANIYA dahil hindi SIYA nag-OT at hindi rin SIYA gumimik kasama ang barkada NIYA. Salamat po Panginoong Mahabagin. Kung ganito nang ganito ang mga binabalato Niyo po sakin, babawasan ko po ang kasalanan ko at pipilitin ko pong pigilan ang paghuhumindig ng aking you-know-what sa tuwing natatabi ako sa mga seksing chick sa dyip. Ilalayo ko po ang sarili ko sa tukso at pipilitin ko pong wag mag-isip ng kung anu-anong posisyon sa loob ng sasakyan bukod sa pagkakasalampak ko sa harapan. Amen!

Hindi ko alam kung matutuwa ba ‘ko talaga sa pagkakaron ko sa wakas ng pagkakataon para tumaktiks sa KANIYA o kelangan kong magluksa sa nalaman kong balita galing sa KANIYA. Eto marahil ang sinasabi nilang bitter-sweet. Bitter sapagkat nalaman kong mas mapapaikli pa lalo ang panahong maaari ko SIYAng bisitahin. Sweet dahil nagkaroon kami, maski papano, ng bonding moment. At oo, hindi ko ikakailang kiniliti pati buhok sa tumbong ko sa mga pangyayari kagabi sa parehong dahilang nanlumo ako sa sinabi NIYA.

Kelan lang eh pinabatid na NIYA sa bisor NIYA ang pagreresign sa trabaho at malamang sa malamang, hanggang ngayong buwan na lang ang paglalagi NIYA rito sa Maynila. Tinanggihan na NIYA ang offer sa KANIYAng lateral transfer sa probinsiya dahil sa March pa epektibo ang paglipat pag nagkataon. Nasabi NIYA saking gusto na NIYAng lumuwas dahil iyon daw ang gusto ng mommy NIYA. Tinanong ko kung iyon din ba ang gusto NIYA. Mas maige raw kung magkakasama na silang magkapamilya.

Pakshet! Tagos na tagos! Nabilaukan ako sa pizzang dinala ko at hindi ko alam kung hanggang doon na lang ba ang lahat. Subukan mong maglaslas nang million, million times tas patakan mo ng kalamansi. Mas mahapdi pa run naramdaman ko sa mga oras na yun. Sa probinsiya, hindi ko na siya makikita. Hindi naman kasi ako filthy rich na sa sobrang yaman eh makakaya kong pumaroo’t parito na parang naglalakad lang sa kahabaan ng España. Take note na sa mga panahong iyon, ala na ko sa pagpapakaputa sa Makati. Wala na kong sahod at isa na kong palamunin ng utol ko, nagrereview para sa CPA Board Exam. Pwede pa siguro ang tawag sa Sun Cellular. Eh ang kaso, sasagutin ba NIYA ang mga pangungulit ko? Buntung-hininga. Buntung-hininga times two.

Ayokong panghinaan ng loob dahil alam kong kapagka sumuko pa ko ngayon, wala na. Hindi na mauulit ang pagkakataong ito at malamang sa malamang eh hindi na talaga magiging kami pa sa hinaharap. Eto na ang last chance ko. If I fail this time, patay na. Papatulan ko na ang mga babaeng nalilink sakin nang bonggang bongga, hindi ko man sila mahal at gusto ko lang silang anakan. Kaya nga ayokong sumuko maski na napaka-slim na ng chances ko para mapasagot ko SIYA. Tulad ng mantra ng paborito kong PBA team, never say die. I therefore conclude, to be or not to be.

Dahil gumagabi na at kailangan pa NIYAng mag-beauty rest, umuwi na rin ako pagkatapos ng konting chitchat. Masayang malungkot akong lulan ng dyip kaya mas ganado ang pag-tungga sa bertdey alak ng tatay-tatayan ko. Masaya sa bahay. Kelangan kong maki-ayon sa mood at magsuot ng maskarang patawa. May konting handaan at napakaraming yabang mula sa kupal na utol ni Tatay. Hindi ko na iisa-isahin. Ang post na ‘to ay para sa pagdadalamhati, para sa napipintong pagluluksa. Wala munang pagpuna sa mga hinayupak na nilalang na gustung-gusto kong tirising parang pulgas ng aso.Wala munang mga epal. Pasensiya, pessimist na talaga ko ever since.  Bali-baliktarin mo man ang mundo, half-empty pa rin ang shot glass na kalahati ang lamang alak para sakin.

Sa ikalawang pagkakataon, uminom ako ng hard nang wala man lang chaser. Mapait. Humahagod sa bituka. Sakto. Para naman maski papano eh malapatan ng pait ng alak ang ibang klaseng pait na kumikitil sa ulirat ko. Laklak lang ng laklak maski na bangenge na sa dami ng alak na sumaid sa lalamunan. Kaya ako late ng 30 minutes kanina at pumasok nang mas masahol pa sa pokpok na ginang-rape ng pinagsama-samang kumpol ng tao sa inauguration ni Obama. Haha! At ipinasok pa talaga ang current events para kunwaring updated sa showbiz happenings. Pero totoo, para ‘kong buntis na naglilihing maya’t maya eh di mo malaman kung duduwal ba o hindi. At oo, pihadong basag na naman pagmumuka ko sa team leader namin. Bumaba na nga metrics ko, apektado pa pati pagpasok ko.Tsk tsk tsk.

Haay, ang hirap talaga mainlab. Nawawala ka sa sarili mo. Natutuliro. Nagiging emo. Umu-OA. Nagmumukang tanga to the nth level.  Pakshet na buhay ‘to, oo. 

Somebody get me a bottle of gin. I need to drown this agony of bitter intoxication. At umepal pa talaga ‘tong spokening dollar sayd ko. Bakasyon na nga sabi eh.